بنام خدا

دقیقا فردای  روزی که داشتم فکر می کردم عجب آدمای عجیب و غریبی داریم و چقدر تا حد جنون بعضی هاشون که دم از فرهنگ و هنر میزنند بیمغزند،.. یک نامه تشکر از بکی همکاران ،بدستم رسید و به اختیار 2- 3 جمله اولش من و جذب کرد که به شرح زیر است:

هیچ جنگی میان انسانها ایجاد نشده مگر آنکه حقی پایمال شده و اصول انسانی به ورطه فراموشی سپرده شد، هر گاه انسانها اصوا اخلاقی، فرهنگ و آگاهی را از یاد برده اند، به جنگ یکدیگر شتافته اند و دریغ که خداوند انسان رابرای زندگی همراه با عبودیت در درگاه خودش آفرید.لذا کسانی هستند که در راستای صلح بین بشریت و آگاهی بخشی بین انسانها تلاش می کنند، کسانی که جهانی فکر می کنند و به جهان بدون جنگ اعتقاد راسخ دارند.

و حالا داستان از کجا شروع شد

آقای به اصطلاح هنرمند داستان ما که البته بعداً هنرشون برای بنده معلوم شد،  این گونه شد که ناخواسته سر راه بنده حقیر قرار گرفتند

بنده حقیره از همه جا بی خبر  که به شدت عجله داشتم ، به محض سوار شدن به ماشینم متوجه وانتی در کنار ماشین شدم، که ظاهراً کلید ماشین ساعتها گم شده بود، راننده وانت که یک شخص موقر و با تربیت بود ،با فروتنی عذرخواهی میکرد و تلاش می کرد که یک راهی برای باز کردن راه من  پیدا کند که البته نتوانست.!!!!!

خلاصه 45 دقیقه گذشت و همچنان من منتظر راه حل آقایون عقل کل بودم، که نتیجه آخر، آوردن یک قفل ساز بعد از این همه دنگ و فنگ بود.

بنده که به شدت شاکی بودم فقط گاهی قر می زدم:  که لطفاً سریعتر ، سریعتر ! اگه نمی شه حداقل زنگ بزنید پلیس 110 که با جرثقیلی ، چیزی، ماشین  را جابه جا کند !

همین جای داستان بودیم که فرهنگ و تمدن هنر و سینما سر راهمون قرار گرفت و وارد داستان ما شد ، که ای کاش کار به هنرمند غول پیکر بیخ پیدا نمی کرد!

.آقای داستان ما که ظاهراً حسابی هنر و سینما بهشون فشار اورده بود و بدفرم شاکی بودند، با عصبانیت و بد دهنی خواستار  شدند ماشین من راکه قبلاً همکارانشون 2-3 باری تلاش کردند و به نتیجه نرسیده بودند را، جابه جا کنند، بنده هم  از سر ناسازگاری و غلافیت بیش از حد از ایشون خواستار شدم به جای وقت تلف کردن به 110 زنگ بزنند، ،چشمتان روز بد نبینه، تا این جمله از دهنم پرید، ایشون که از جای دیگه به شدت شاکی و ناراضی بودند، من را زیر بار فحش و ناسزا گرفتند و جملاتی بر زبان می آوردند که احتمالاً نشانه هنر ایشان در عرصه سینما بود ، جملاتی که به جای عذرخواهی نثار بنده می شد، عجب عجب! خلاصه کار به جایی رسید که آقای هنرمند و هنردوست داستان ما با زور به در ماشین بنده حقیر چسبیدن تا مرا پیدا کنند و زیر دست و پای هنرمندشون له کنند که البته که با اون هیکل و وزن و شکل و شمایل هیچ بعید هم نبود که اینکار را انجام دهند، خلاصه 7-8 نفری به اون هیبت چسبیده بودن که ایشون یهو مغز هنریشون از کار نیفته و یه بلای سر من بیاورند، این ور داستان هم بنده از ترس و دیدن اون هیکل لب باز نمی کردم و هر چی فحش بود نثارم میشد.. و آقای هنرمند بی مغز داستان بیشتر هنرشان را که البته احتمالاً هنر رزمی بود به رخ بنده می کشیدند..عجب عجب! .. از شانس من یک آدم حسابی هم پیدا نمی شد که به دادم  برسد! خلاصه در همین حین که آقای هنرمند داشت در حال کندن در ماشینم بودند ، قفل ساز هم در وانت رو باز کرد ومن  که از این مخمصه نجات پیدا کرده بودم پار رو گذاشتم رو ی گاز و برای اینکه عقده ای نشوم 4-5 تا فحش آبدار به آقای بیمغز  داستان دادم و بهش قول دادم که ازش شکایت می کنم و گاز ماشین و گرفتم و رفتم به دکتر که ساعتی دیر شده بود...

1 -2 ساعت از این داستان گذشت .

تاثیر بد روانی که اون آقا با اون رفتار و  هیکل و مدل سر (که به جای صورت سرش را سه تیغ کرده بود) روی من گذاشته بود مرا به محل دعوا واقع در خیابان نیلوفر مجددا کشاند 

و تصمیم گرفتم شکایتی از این موجود هیبت انگیز داشته باشم که چشم آقای هنرمند بد نبینه بنده حقیر متوجه شدم که آقای داستان ما در یک دفتر سینمایی که همان ساختمان مربوطه است کار می کنند، بنده که ذاتاً هنر دوست هستم و ارادت خاصی نسبت به هنرمندان دارم ، لبخندی زدم و متوجه شدم دفتر متعلق به کیست؟؟ ، چه دردسرتان بدهم  که از نام فامیلم برای پایین کشیدن آقایون به پایین در استفاده کردم وآقای بی مغز متعجب از نام فامیل من، جلوی بنده سبز شدند !!!

ایشان که متعجب بودند باز هم پرخاشگری می کردند و ادعاشان این بار بر این بود که بنده نام فامیلم را به دروغ به ایشان می گویم.. خوب حق داشت آدم این چنین سطحی نگر در عالم هنر واقعاً نوبر بود و چیزی جز این از ایشان بر نمی آمد... بگذریم

خلاصه کار را به جایی رساند که ای کاش  آن آقای هنرمند  زمین دهن باز می کرد فرو می رفت اما با عموی بنده که بزرگ سینماهستند و استاد ایشان، سخن نمی گفتند...

و حالا داستان ما برعکس شد آقای هنرمند یکباره از جیبشان فرهنگ را بیرون کشیدند و با کلی عذر خواهی، بنده را برای دیدن پشت صحنه سریالی که برا ی عید در حال ضبط کردن بودند، دعوت کردنند و من هم به طبع حاضر نشدم قدم در جایی بگذارم که فرهنگ و تمدن را برای بچه های ما دیکته می کند و با عروسکهای فانتزی به خانه ما میاد و کلی به فرزندان ما راه ورسم زندگی را یاد می دهد اما دریغ از فرهنگ اجتماعی! و ای داد که کسی نمی داند پول این داستانها از جیب چه انسانهای که فقط نشان هنر در جیبشا ن دارند در می آید و ای کاش من هرگز نمی دیدم این انسان به اصطلاح هنرمندی رو که از جنس سنگریزه های آتش فشان بود تا روح لطیف هنری.

جای فرهنگ ما حسابی خالی در دهان و وجود این آقا،

هنرمندی که رفتار غیرانسانیش حال آدم را بهم می زند  و دهنش را از کجا تا کجا باز می کند، و حیثیت چندین و چند ساله اش را واسه هیچ و پوچ سر بقیه نقل و نبات می کند که باعث ننگ بود تا شرم.

داستان واقعی ما تمام شد اما چیزی که ماند از آنروز( 15/11/87) چیزی نبود جز تحقیر وحقارت جامعه ای از نوع بنده،  توسط افرادی که جز پوکی در افکارشان و گندیدگی در خیالشان چیزی موج نمیزند و متاسفم برای فرهنگی که با جیب و فکر امثال این آقا به همه ما تزریق می شود.

من تاسف می خورم برای هنری که اینگونه لگد مال می شد در جلوی چشمم با  این همه فرهیخته در عالم هنر، که دست همه آنهایی را که هنرمند واقعی هستند را می بوسم و عذر خواهی میکنم ، از تمام هنرمندان این مرز و بوم که مجبور شدم نام هنرمند را روی اشخاصی بگذارم که نشان هنرشان فقط اسم است

 تمام عید به تماشای  این سریال عروسکی دوست داشتنی قدیمی بنشینید و جایی را که اسم تهیه کننده، مجری طرح و یا نمی دونم چیزی شبیه به این (ح . م)  در این سریال می آید،  به یاد آورید روزی را که حتما شما نیز درگیر این خاکبازی زمانه خواهید شد

و به یاد آورید که  چه کسانی  گاهی برای ما و فرزندان ما ، حد و مرز فرهنگی  تعیین می کنند .